DCeased: Hope At World's End #10 - #12 İnceleme


DCeased dijital serisi hakkındaki bir önceki yazılarımda hep seriyi sayı sayı incelemiştim. Bunları da üçerli gruplar halinde yapmıştım. Nedeni ise çoğunlukla bu sayılardan bir veya iki tanesinin ana hikayeden ayrı olaylar bulundurmasıydı. Bu üç sayı ise tamamen ana hikayeden ilerlediği için tek bir halde konuşacağım ama yazı serisinin çizgisini bozmamak için yine sonda her sayı için ayrı puan vereceğim. Bunları da dediğimize göre rahatlıkla sayılar hakkında konuşamaya geçebiliriz.


Bu üç sayı dediğim gibi aynı olay üzerinden ilerliyor. Genç kahramanlarımız ve birkaç tane daha karakter insanları şehirlerden uzaklaştırmya çalışıyor ve gemilere yüklüyor. Bu sırada ise Black Adam ve zombi ordusu saldırıyor. Olay da bu zombileri insanlardan olabildiğince uzakta tutmaya çalışmak. Bolca karakter bulunmakta ve bolca olay da gerçekleşmekte. Artık serinin sonlarına geldiğimizden riskler ve ölümler artıyor.


Bu sayıların hiçbirinin kötü olduğunu söyleyemem. Hatta gayet iyiler. Ana hikaye şimdiye dek çok dikkatimi çekmemişti ama bu sayılar ile o sevmediğim tarafları kapatmayı başardı. Bunun nedeni de biraz genç karakterlere bağlı. Taylor, gençleri biraz daha iyi ele alıyor. Dinamikleri sağlam ve zaten kendileri ile daha önceden bir sayı geçirmiştik. Bunun yanında 3 sayı da güzel bir şekilde kurulmuş. Hazırlığı, yükselişi, patlayışı ve sonu güzel oluşmuş. Her sayı aynı olay üzerinden ilerlese de farklılıklar sunmayı başarıyor. İlk sayı biraz daha sakin başlıyor ama içten içe her şeyin batacağını hissediyorsunuz. İkinci sayı ise büyük bir aksiyon ve baya heyecanlı. Asıl ölümler ise son sayıda oluyor ki yine gayet iyi yapılmıştı. Sayı ile alakalı muhtemelen tek eksi diyebileceğim şey zaten gördüğümüz şeylerin olması. Yeni bir tat yok ve zaten gördüğümüz şeyleri yine iyi bir şekilde yapılmasını okuyorsunuz. Sayılar hızlıca bittiği için de okuduktan sonra çok etkilediğini söylemek zor. Hala ana serinin gölgesinde yani.



Çizimler ise güzel. Marco Failla’nın yanına bu sefer Daniele Di Nicuolo eşlik ediyor ve tarzlarını seviyorum. Biraz daha çigi filmsi bir tada sahip ama olay şu ki benim sevdiğim tarzda olması demek hikayeye çok uyduğu anlamına gelmiyor. Böyle bir hikaye için fazla aydınlık hissettiriyor çizim. Kendi içinde güzel ama hikaye ile düşününce uyuşmuyor.


Dediğim gibi sayılar güzeldi ama çok konuşacak bir şey bırakmıyor. Genellikle aynı şeyleri görmeye alıştık. Artık sonlara doğru geliyoruz gibime geliyor. Sonraki yazıda seriyi kapatırız herhalde.


#10'a Notum: 7.3

#11'e Notum: 8.0

#12'ye Notum: 7.5

Hiç yorum yok:

Blogger tarafından desteklenmektedir.