Dark Nights: Death Metal #6 İnceleme



Future State başlayalı ne kadar az süre geçse de nedense Death Metal konuşmanın modası şimdiden geçmiş gibi hissediyorum. Hemen herkes bir sonraki büyük şeye yelken açmış bile. Benim içinse o moda daha geçmedi ve ben bu lanet seriyi bitirene kadar da geçmeyecek. Sizin kadar ben de Future State sayılarını konuşmak istesem de ilk önce eritmemiz gereken tonla çizgi roman var. Buna da Death Metal ile başlayacağız. O zaman sondan bir önceki sayıyı konuşmaya başlayalım! 


En son bıraktığımızda artık tüm iyiler, tüm kötüler toplanmış ve büyük savaş için hazırdı. Batman Who Laughs ise Perpetua ile kapışırken dikkati dağılmaması için saniyeler içinde onlarca yarattığı dünyanın canavarlarını kahramanlarımıza salar. Tüm bu olaylar dönerken ise Wonder Woman, Darkest Knight’ı yenebilecek tek silahı yapmak için Lobo çetesi ile bir yolculuğa çıkar.



Bu sayı hakkında diyebileceğim çok yeni bir şey yok. İlk olarak hemen sevdiğim noktalardan bahsedeyim. Aksiyon hoşuma gidiyor ve biraz daha içimdeki kanı hızlandırdı. Bulunan durumun da Engame tarzı bir his vermesini beğendim. Herkesi orada hissedebiliyorsunuz ve olayın ciddiyetini kavrıyorsunuz. Bu büyüklük hissinin de pozitif taraflarından aslında. Son olarak ise biraz daha hikaye ile alakalı alınan bir karar hoşuma gitti. Çok iyi anlatılmasa da doğru bir seçim olduğunu düşünüyorum ve gelecekte karakterleri nasıl ilerleteceğini merak ediyorum. Dediğim gibi bunların üstüne katabileceğim çok bir şey yok sayıda. 


Şimdi gelelim sayı hakkındaki en büyük sıkıntıma ki aynı zamanda seride de yoğunlukla belirttiğim bir sorun. Sayı büyük olmak için kendini çok zorluyor ve büyürken arkada yaptığı diğer büyük şeyleri unutuyor. Perpetua bunun için çok güzel bir örnek. Kendisi hep bu seri için hazırlanmıştı ve büyütülmüştü ama seri boyunca Batman Who Laughs tarafından kenara itilince kendisine olan bakışım da küçüldü. Hele bu sayıda ona olanlardan sonra 50 sayılık Justice League serisi boşunaymış gibi hissettim. Hatta her şey boşunaymış gibi hissettiriyor ve o yüzden de olanları umursama gibi bir isteğim de kayboluyor. 



Greg Capullo her zamanki gibi yapması gerekeni güzelce yapıyor. Sayı bolca güzel dizayn bulunduruyor ve de o savaş hissini iyi veriyor. Her sayfada bir sürü karakter ve detay var ki daha önce de dediğim gibi çizim bunu iyi kaldırıyor. Duyduğum kadarıyla bu seriden sonra Capullo kendi işlerine odaklanacakmış. Çizerden ileride neler göreceğimizi merak ediyorum.


Death Metal #6 yoğun aksiyonu dolayısıyla geçtiğimiz sayılardan bir tık fazla sevmemi sağlasa da hala çok büyük bir ilerleme kaydedemiyor ve seride baştan beri olan sorunları peşinden sürüklemeye devam ediyor. Açıkçası son iki ara sayıyı tek bir şekilde incelemeyi düşünüyorum ki daha hızlı Future State’e atlayalım. Artık önümüzdeki sayıda hikayeyi kapatacağız ve biraz ana olay hakkında da genel yorumlarımı vereceğim.


Notum: 6.7

Hiç yorum yok:

Blogger tarafından desteklenmektedir.